Als engeltjes gaan vliegen…

Het zijn de donkere dagen voor kerst. Binnen branden de lichtjes vrolijk. Iedereen is druk. Kerstviering op school, kerstborrel op het werk, kerstboodschappen, kerstoutfit, kerstcadeaus, kerst….en toch staat mijn wereld even stil, ‘slik’.

Gister werd ons engeltje 4 jaar. Toen ze haar jas aantrok om voor de laatste keer naar de peuterspeelzaal te gaan en haar afscheid te vieren zei ze; “Nu ben ik eindelijk een kleuter mam!” Zo trots als een pauw met een glimlach van oor tot oor stapte ze voor de laatste keer de peuterklas binnen. Ze is klaar voor een groter avontuur, dat is wel duidelijk. En dus geniet ze van alle aandacht, zit als een ware Koninklijke hoogheid op haar troon en laat de juffies en peuters voor haar zingen. Ze deelt haar bij mama zelf bestelde cup cakes koninklijk uit, geeft vol trots haar zelfgemaakte cadeautjes aan de juffen en vertelt dat ze haar kerstkaart zelf heeft geschreven. Dat is ook echt zo, de juf moet er om lachen en schudt haar hoofd. Ze is zichtbaar geraakt.

Vanmorgen stond ons engeltje opnieuw in de gang met haar jas aan. Deze keer met een paar grote wit glinsterende vleugels op haar rug die mij vertelde dat vandaag de dag is dat zij uitvliegt. “Vandaag mag ik twee keer naar school hè mam?” “Ja”, zeg ik, “vandaag gaat het echt beginnen.” En zo vertrokken we met het hele gezin richting school om ons engeltje uit te zwaaien. Dat was het dan, die mooie peutertijd. Een nieuwe fase in haar leven, maar zeker ook in mijn leven. En wat ga ik haar missen. Het is stil in huis. Ik mis haar geklets, haar vrolijk gezongen liedjes, haar getuttel met poppen, haar ‘mag ik meehelpen mam?’ en ‘dat kan ik heus wel zelf!’, haar knuffels en het samen koffie leuten. Al weet ik ook wel dat ik daarvoor in de plaats wat meer tijd krijg voor mezelf. Stiekem lijkt me dat ook wel wat. Dan geniet ik vast nog meer van de kids als ze thuis komen.

Om half 12 dek ik gezellig de tafel, zet de knakworstjes vast klaar, knip alle kerstlampjes aan want buiten is het toch maar somber en spring dan op de fiets om ze op te halen. Heerlijk, ik geniet en dan doen zij dat ook. Eenmaal aan tafel zegt onze stoere Bengel dat ze toch liever bij mama blijft vanmiddag. “Ik ben te moe mam.” Stiekem moet ik lachen. Ons engeltje heeft haar vleugels weer neergestreken en ligt heerlijk op de bank. Ik breng haar wat drinken en ’n mandarijntje.  We knuffelen samen. Gelukkig, ze heeft me nog steeds nodig 😉 hihi!

Ze mag dan voortaan wel ‘vliegles’ hebben, ècht  uitvliegen doet ze nog lang niet! ‘Fieuuuw’…




7 gedachtes op “Als engeltjes gaan vliegen…”

  1. Wauw, wat kan jij dat mooi/goed verwoorden heel veel sucses met de nieuwe levensfase van je mooie kleine dochter!! Uit ervaring weet ik dat deze fase ook weer heel veel moois gaat brengen geniet daarvan!!!
    Groet Ciska Bode-Verhoef

  2. Ciska Bode- Verhoef

    Wauw wat heb je dat mooi verwoord, heel veel sucses met de nieuwe levensfase van jullie mooie dochter, ik weet uit ervaring dat deze fase ook weer veel moois met zich meebrengt geniet daarvan!!!

  3. Lief stukje Esther. Heel herkenbaar ook, maar tegelijkertijd denk ik dat dit bij mij pas voor het echie wordt bij ons mannetje 😉 groeten Leontien

  4. Wat mooi weer verwoord.
    Tja zo sluit je telkens weer een periode af om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Het is zo herkenbaar dat ik blij ben dat ik niet de enige ben. Hier breekt ook weer een nieuw hoofdstuk aan van kan dat zelf wel. Dochterlief gaat met school een weekje skiën. Moeilijk hoor om ze zo “alleen” op pad te sturen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *